|
زمین و آسمان «مكه» آنشب نور باران بود بوَد فرزند تو یكتا كه دید از «مكیان» آن ماهتاب پرنیانی را؟
شعر "طلوع محمد" از کتابی به همین نام، اثر خدا آمرزیده مهدی سهیلی |
شدت اهتمام این دو امام همام در امر به معروف و نهی از منکر روشن است. چنان که حضرت حسین بن علی -درود خدا بر آن دو- در این کار تقیه نکرد و آشکارا در برابر منکر قیام کرد. او - درود خدا بر او- در نامهای به محمد ابن حنفیه، برادرش، هدف قیام خود را برپاداشتن امر به معروف و نهی از منکر و عمل به سیرهی جدش و پدرش، اعلام میکند. درود خدا بر ایشان. این اقامهی نهی از منکر و امر به معروف از ویژگیهای امام حسین است - درود خدا بر او.
این را هم باید بدانیم که تلاشها و کوششهای پدر مهربان امت، امام زمان - خدا در فرجش شتاب کند- در برپا داشتن امر به معروف و نهی از منکر بیمانند است؛ زیرا خدای بزرگ او را مامور کرده است که تمام منکرات را از همه جای گیتی برچیند تا هیچ ظلمی باقی نماند و هیچ کس پناهی برای منکر خویش نیابد.
تا این جا دانستیم امام حسین و فرزندش – درود خدا بر آن دو – در اقامهی این راه انبیا و رکن امان امت، بر همه پیشی گرفتهاند و دین خدا رایاری و زنده کردهاند و هر کدام از این کارها به رای عقل نورانی و شرع وحیانی، کافی است تا بر اهل ایمان لازم گردد انجام دهندهی آن ها، به دعای خیر خویش، یاری رسانند.
لزوم دعا کردن برای انجام دهندهی امر به معروف و نهی از منکر، دو جهت دارد:
نخست. عقل و شرع ما راهنمایی میکنند که آمر به معروف و ناهی از منکر را دعا کنیم؛ زیرا یاران دین خدا و حافظان حدود او هستند. دین خدا را رعایت و به مسلمانان احسان میکنند.
دوم. نخستین درجهی نهی از منکر، انکار قلبی است که هرچند مخفی و باطنی است، آثار بسیار مهم و ارزندهای دارد که در اعضا و حالت بدن، آشکار میگردد. اگر مومن منکری دید که نتوانست از آن بازدارد، در دل، باید آن را انکار کند و از خداوند بخواهد فرد توانایی برانگیزد که منکر را دفع کند و چون میدانیم برطرف کنندهی تمام منکرات و ریشه کن کنندهی همهی بدیها، همان قائم آل محمد است، برماست از خدای بزرگ بخواهیم او را سلامت بدارد و هر چه زودتر دستش را به برطرف کردن همهی منکرات و بدیها، باز گرداند:
یا رب الحسین! اشف صدر الحسین بظهور الحجه