پایان شب سیه...

آن روز که ابرهای سیاه ظلم و فساد آسمان جهان را تیره و تار سازند؛

آن روز که قدرت‌های اهریمنی جهانخواره، پنجه‌های خود را در گلوی مردم رنجیده‌ی دنیا بفشارند؛

آن روز که همه‌ی معیارها جز معیار ماده و ماده پرستی از میزان سنجش افکار پنهان گردند؛

آن روز که امواج تبلیغاتی طاغوت‌های شرق و غرب ملاک‌های حق و باطل را درهم ریزند؛

آن روز که تازیانه‌های نامهربانی‌ها، تنگ نظری‌ها، جدایی‌ها، تبعیض‌ها، پشت مستضعفان جهان را مجروح کنند؛

آن روز که فریادهای حق طلبان را در گلوی آنان خفه کنند؛

...

آری در آن روز، در عین سردی نومیدی، برق امید برجهد، و مهر فروزان

 مهدی موعود عجل الله تعالی فرجه الشریف از پس پرده‌ی غیبت رخ نماید؛

و عصای موسوی او بافته‌ها و ترفندهای حیله گران را ببلعد، و دم احیاگر عیسوی او در مردگان ظلم و بیدادگری روح حیات معنوی بدمد، و قرآن محمدی او بر سراسر عالم حکم راند، و نقش و نگار امید و ایمان و تقوا و حق پرستی و عدالت و مهربانی و شور و نشاط و دگردوستی و... چهره‌ی عالم را زینت بخشد...