زمزمه های دلتنگی (صبح نزدیک) 2

زمان جوان شود و رنگ بوستان گیرد

 

دمی که ساعد سلطان ما جهان گیرد

 

زفرشوکت او هر چه بر زمین بینی

 

نشان ز رفعت جاوید آسمان گیرد

 

ز دشت سوخته صدها هزار لاله سرخ

 

سراغ خانه سرسبز باغبان گیرد

 

به صوت دلکش قمری مست در دل باغ

 

نسیم، دست گل و یاس و ارغوان گیرد

 

امیر دولت گُل می‌کُشد زمستان را

 

تقاص پیکر مجروح ناروان گیرد

 

چه دودها که بر انگیزد او ز دوده کفر

 

گر آن شرار پری رنگ جان ستان گیرد

 

قضا به قبضه شمشیر او زند بوسه

 

که عدل مرده ز برقش دوباره جان گیرد

 

به رغم اهرمنان، خاتم قبیله نور

 

زطوف کعبه کران تا به بی‌کران گیرد