نخل نور

با اندکی تاخیر...

مدینه از برکت نَفَس او سبز می‌‌شد و آفتاب صداقت از منزلگاه اندیشه‌اش بر می‌تابید. کلامش رویش حق را بالنده می‌کرد و قیامش در نیمه شب‌های تاریک با کوله باری از هدیه، مستمندان و بینوایان را دلشاد می‌کرد و عشق به زندگانی والا و پر معنا را در جان‌ها زنده نگاه می‌داشت.

آن امام همام، کوهی از وقار بود، دریایی از علوم، اقیانوسی از حکمت و فضیلت، گستره‌ای از رحمت و عبادت، که همتی بی‌همانند در بر آوردن حاجت‌های مسلمانان از خود نشان می‌داد و لحظه لحظه‌های حیاتش از تبرک یاد و نام خدا سبز و سرشار بود.

بر عظمتش همگان گواهند. آن گونه که مالک بن انس می‌گوید:

«در فضیلت و عبادت و دانش و پرهیز،بلند پایه‌تر از «جعفر بن محمد علیه‌السلام» چشمی ندیده، گوشی نشنیده و اندیشه‌ای نشان ندارد.»

آن بزرگوار بنیانگذار نشر حقایق و توجه به دقایق است. دانشگاهی که امام صادق علیه السلام بنیان نهاد، سرچشمه‌ی انقلاب فکری و فرهنگی عمیقی در جهان اسلام شد.

نخل وجود والای آن پیشوای ما چنان ثمر داد، که مذهب ما را با نام خویشتن مزین کرد. آن بزرگوار به هنگام پرواز به ابدیت در آخرین کلام و پیام خویشتن، از نماز گفت و فرمود: «آن کس که نماز را سبک بشمارد، شفاعت ما را در نخواهد یافت.»

سالروز شهادت آن سرور ساجد، آن رهبر ماجد و آن احیاگر سنن محمدی و بینش‌های والای علوی بر پیشگاه و آستان حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف و تمامی شیعیان راستین و منتظران ظهور آن حضرت تسلیت باد…

برگرفته از کتاب "جرعه‌ای از جام ولا" نوشته‌ی جواد نعیمی