ضیافت الهی

رمضان دعوتی است معنوی و تو میهمان عرش خدایی.

رمضان، فرصت ِاستفاده از «نفحات رب» است.

رمضان، موسم «عبادت» است و عبادت، غذای روح است.

رمضان، فصل مناجات و دعاست. و دعا نردبان تعالی جان است.

رمضان، دوره‌ی تزکیه و تهذیب و تربیت و ساختن و مقاومت کردن و تحمل نمودن و چشیدن است.

رمضان، بهار جان‌های خدا جوست. و باران کرامت ِ«شهر الله»، روز و شب بر کویر دل‌ها می‌بارد و یاد خدا، صفابخش دل‌های عاشقان شب زنده‌دار است.

رمضان را باید «آیینه»ای بسازیم پیش رویمان، تا در آن، چهره‌ی باطن و سیمای اخلاق خویش را به تماشا بنشینیم.

شب‌های رمضان، از شام تا سحر، دل را در چشمه‌ی زلال یاد خدا و اولیاء خدا شستشو دهیم و مشتی از برکات آسمانی این ماه برداریم.

در خلوت بیداران شب زنده‌دار، دستی به دعا و چشمی به امید، به سوی خدای غفار بگشاییم و در شب‌های قدر بستر خواب را جمع کرده، و در نای نیاز، نجوای عارفانه سردهیم.