عزاداری در تکیّه‌ی کلمات

تنها نشته‌ام. شب، تن سنگین و سیاهش را از روزن سپید ‏پنجره عبور می‌دهد و صدای هوهویش را به میهمانی دلم ‏می‌آورد. ناله‌های باد را می نوشم! فریادهای ماه را در آغوش ‏می‌کشم. دست‌های عاطفه‌ام به شدت می‌لرزد. صدای ‏آوارشدن قلب‌ها، پشت اندیشه‌ام را خم می‌کند. مویه‌ی ‏مصیبت، موهای ذهنم را سپید می‌کند. چشم‌های احساسم ‏سیاهی می‌رود. قلمم، سیاه پوشیده است. ستاره‌ها گریه ‏می‌کنند. نوای هق‌هق مرغ حق، روحم را می‌خراشد. سفره‌ی ‏نگاهم را پهن می‌کنم...‏

سروها سر خم می‌کنند. سپیدارها سینه می‌زنند و تبریزی‌ها ‏نوحه می‌خوانند...‏

در تکیّه‌ی کلمات، از هر نقطه‌ای باران غم می‌بارد، غریو غصه از ‏دل همه‌ی ذرات می‌جوشد. چشم‌هایم، جوانمردانه دلم را ‏همراهی می‌کنند. دلم را از دیدگانم فرو می‌ریزم...‏

صدای زنجیر زدن می‌آید! صدای شیون مَلَک می‌آید! صدای ‏گریستن فَلَک می‌آید! صدای ناله‌های تک می‌آید...‏

شور و وِلوِله همه جا را در بر گرفته است. چراغ‌های محفل ‏اندیشه‌ام را خاموش کرده‌اند. و من علی علیه السلام را می‌بینم ‏که زخمدار پلیدان است. سروصورتش خونباران است و نوری از ‏فرقش به آسمان می‌تابد...‏

علی علیه السلام چونان خورشیدی سرخ بر بستری از یادهای ‏سبز و خاطره‌های سبز افتاده است. او می‌خندد و ما همه گریه ‏می‌کنیم...‏

و همه دم گرفته‌اند. همه‌ی ذرات عالم همهمه می‌کنند، بر سر و ‏سینه می‌زنند و قلم من گریبان چاک می‌زند و دیگر چیزی ‏نمی‌نویسد!‏ ‏

 ‏ برگرفته از کتاب"جرعه‌ای از جام ولا" نوشته جواد نعیمی

 اندازه واقعی عکس