هر چند امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف غایب از انظار است، و این غیبت موجب محروم شدن امت از قسمتی از برکات وجود آن حضرت است که متوقف بر ظهور است، ولی قسمتی از فیوضات وابسته به ظهور نیست.

او همچون آفتابی است که ابر غیبت نمی‌تواند مانع تاثیر اشعه‌ی وجود او در قلوب پاکیزه شود، مانند خورشید که در اعماق زمین جواهر نفیسه را می‌پروراند و حجاب ضخیم سنگ و خاک مانع استفاده‌ی آن گوهر از آفتاب نمی‌شود.

و چنان که بهره‌مند شدن از الطاف خاص‌ی خداوند به دو طریق میسر است:

اول: جهاد فی الله به تصفیه نفس از کدورت‌هایی که مانع از انعکاس نور عنایت اوست.

دوم: اضطرار که رافع حجاب بین فطرت و مبدا فیض است «اَمَّن یُجِیبُ المُضطَرَّ اِذَا دَعَاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ»¹

همچنین استفاده از واسطه فیض خدا که اسم اعظم و مَثَل اعلای اوست به دو طریق است:

اول: به تزکیه‌ی فکری و خُلقی و عملی که «اما تعلم ان امرَنا هذا لاینال الّا بالورع».² 

دوم: به انقطاع از اسباب مادّی و اضطرار، و از این طریق، بسیار کسانی که بیچاره بودند و کارد به استخوان آن‌ها رسید، به آن حضرت استغاثه کردند و نتیجه گرفتند.

در عصر غیبت که ایام احتجاب آن آفتاب عالمتاب است، و استفاده‌ی از آن حضرت مانند استضائه از خورشید از وراء سحاب است، باید افتتاح مجالس و محافل به زیارت «سَلامٌ عَلی آلِ یاسین» باشد، که از ناحیه مقدسه امر شده: که هرگاه خواستید توجه کنید به وسیله‌ی ما به خداوند متعال و به سوی ما، بگویید چنانکه خدای تعالی فرموده است:«سلام علی آل یس...».³

و هر روز بعد از نماز صبح دعای عهد که تجدید با ولی امر است، خوانده شود، که خواننده‌ی آن از انصار آن حضرت است، و این دعا از امام صادق علیه السلام نقل شده،⁴ و مشتمل بر مضامین عالیه است.

و بعد از هر نماز دعای فرج خوانده شود، که نمازگزار را به توکل به کسی که هستی از اوست هدایت می‌کند، و به توسل به کسی که هستی وابسته به وجود او است نائل می‌نماید، سعادت دنیا و آخرت در گرو این توکل و توسل است.

در خاتمه به قصور و تقصیر نسبت به ساحت قدس آن حضرت اعتراف می‌کنیم، او کسی است که خدا به او نور خود را، و به وجود او کلمه‌ی خود را تمام کرده است، و او کسی است که کمال دین به امامت و کمال امامت به اوست.

در وجود حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف خورشید و ماه هر دو جمعند، و چه بسیار تفاوت است بین خورشید آسمان دنیا و ماه آن، و بین خورشید آسمان ملاء اعلی و ماه آن.

تفاوت این است: خورشید و ماه روشنایی و نور است، ولی حضرت مهدی عجل الله تعالی فرجه الشریف نور فروزان خداوند است، روشنایی پرتو افکن خداوند است و تاویل آیه‌ی شریفه‌ی «وَ اَشرَقَتِ الاَرضُ بِنُورِ رَبِّهَا»⁵ ظهور آن حضرت است.

اگر دیده تاب دیدن آفتاب آسمان را که به فرمان خدا روشن است ندارد، چگونه بینش انسان می‌تواند حقیقت خورشید وجود را که به نور خدا منور است را ادراک کند؟! آری قلم از شرح توانایی سیف اللهی که مظهر قدرت لایزال است عجز و زبان از بیان دانایی انسانی که نورالله همیشه روشن است، الکن است.

پی نوشت‌ها:

1_سوره نمل آیه 62 ( آیا کیست که اجابت می‌کند مضطر را زمانی که او را بخواند، و برطرف می‌کند سوء را)

2_بحار الانوار، ج47، ص 71 ( آیا نمیدانی که هر آینه امر ما نیل نمی‌شود مگر به ورع) 

3_ الاحتجاج، ج2، ص 315

4_ المزار مشهدی، ص 662

5_ سوره زمر، آیه 69 ( و درخشید زمین به نور پروردگارش).

برگرفته از کتاب "به یاد آخرین خلیفه و حجت پروردگار" نوشته‌ی آیت الله وحید خراسانی(با اندکی تلخیص)