رایحه ی خورشید

نای تو، نوای هستی را قوت می‌بخشد و شمیم دل‌انگیز وجودت همه جا را نور باران می‌کند. تو لطافت روح بهارانی، تو گل آذینی دل‌های یارانی، ای رویش نور در شب دیجور تاریخ! ای عبد صالح پروردگار! ای شکوه و بزرگی و فرّ! ای امام «موسی بن جعفر»علیه السلام! یادت بر بلندای جهان زیور است و نامت تجلی عظمت داور! ای هادی خلایق! ای خدا گونه! ای مدافع حریم گل‌ها! ای روح تابناک دین مبین! ای طاغوت ستیز! ای عظمت شگفت! ای چلچراغ روشن! ای آفتاب دل نواز تاریخ!...

آن بزرگمرد سرچشمه های زلال دانش و معنویت را به بشر معرفی کرد و با همه‌ی کژی ها و ناراستی‌ها ستیز کرد. چونان پروانه بر محور شمع حقیقت چرخید و همسان گل‌های محمدی رایحه‌ی زهد و تقوا و بخشندگی و تواضع‌اش جامعه را خوشبو ساخت. او سرآمد ساده زیستان بود، کمک رسان و مددکار بینوایان و پشتیبان همه‌ی اهالی ایمان...

و سلام بر روح بلند او، که رایحه‌ی دین مبین را می‌پراکند و مشعل آزادی خواهی و عدالت طلبی را پیوسته روشن نگاه می‌دارد...